بررسي اثر رژيم درماني ICE در بيماران مبتلا به لنفوم غيرهوچكين عود كرده و مقاوم به درمان

فاطمه اصفهاني – حميد عطاريان- شاهنده- خسروي.

تهران. بيمارستان طالقاني.

چكيده:

زمينه و هدف: لنفوم يك گروه هتروژن از بدخيميهاي سلول B و يا T است كه معمولااز غدد لنفاوي منشاء مي گيرد.با استفاده از رژيمهاي درماني, 60-55% بيماران يا يبه درمان مقاوم هستند و يا بعد از درمان اوليه عود مي كنند. اين بررسي به مطالعه نتايج رژيم ICE كه شامل ايفوسفاميد, كاربوپلاتين و اتوپوسايد است دراين بيماران مي پردازد.

بيماران و روش تحقيق: اين كار آزمايي باليني برروي 27 بيمار مبتلا به لنفوم غيرهوچكين عود كننده و يا مقاوم به درمان انجام شده است. تجويز رژيم ICE هر سه هفته بود. در صورت كاهش رده هاي سلولي در خون محيطي رژيم به تعويض مي افتاد. در صورت بروز تب و نوتروپني از G-CSF زير جلدي بعد از دوره درمان به مدت 5 روز استفاده مي شود.

نتايج : در مجموع 8 مورد پاسخ كامل و 9 مورد پاسخ نسبي وجود داشت (63%=OR) براساس نتايج ما وجود علائم LDH,B بالا و درگيري خارج گرهي موجب كاهش ميزان پاسخ به درمان مي شد. از مجموع 146 سيكل درماني تنها 9مورد عارضه درجه 4 شامل نوتوپني وجود داشت. عوارض درجه 3 شامل نوتروپني در 10سيكل و ترومبوسيتوپني در 4 سيكل بود. تب منجربه بستري در بيمارستان در 12سيكل وجود داشت. هيچ مورد عوارض عصبي يا قلبي وجود نداشت.

خلاصه:

به نظر مي رسد رژيم ICE در مورد لنفوم غيرهوچكين عودكننده و يا مقاوم در درمان با نتايج درماني مناسب همراه باشد و عوارض آن نسبت به رژيمهاي ديگر پائين تر است.