مقايسه شيوع آلودگي به HTLV-I در مبتلايان به لوسمي, لنفوم, تالاسمي, و داوطلبان اهداء خون در شيراز

مهدي شهرياري¹ , علي صادق حسن آبادي², سيد اردشير تراب جهرمي³

1 دانشگاه علوم پزشكي شيراز 2 بخش هماتولوژي كودكان 3 پزشكي اجتماعي و سازمان انتقال خون شيراز

در سال 1980 ويروس لنفوتروپيك انساني سلول T, عامل اتيولوژيك لوسمي , لنفوم سلول T بالغين (ATL) و فلج گرمسيري شناخته شد. اين بدخيمي لنفوپروليفراتيو در برخي مناطق ژاپن, جزاير كارائيب, جنوب آمريكا , بعضي از مناطق آفريقا و استان خراسان(شمال شرق ايران) اندميك است. HTLV-I با رشد كلونال لنفوسيتهاي CD₄ همراه با تجمع مونوكلونال پرو ويروس HTLV-I در سلولهاي توموري مشخص مي شود. اين رترو ويروس عمدتاً از طريق انتقال خون و مايعات بدن( تماس جنسي و شيرمادر) منتقل مي شود.

هدف از اين مطالعه بررسي ميزان شيوع HTLV-I در يكصد بيمار مبتلا به لوسمي و لنفوم, دويست بيمار تالاسمي و پانصد اهداء كننده خون و مقايسه نتايج آنهاست. هيچيك از بيماران لوسمي يا لنفوم داراي آنتي بادي ضد HTLV-I نبودند. از بين بيماران تالاسمي كه همگي بيش از ده بار تزريق خون داشته اند, 6نفر(3درصد) داراي آنتي بادي ضد HTLV-Iبودند و 7نفر(5/3درصد) مشكوك گزارش شدند كه نشان دهنده اهميت انتقال ويروس از طريق خون مي باشد. در ميان پانصد اهداء كننده خون هم فقط يك نفر (2/0درصد) داراي آنتي بادي ضد HTLV-I بود. طبق اين مطالعه ميزان شيوع HTLV-I در شيراز پايين است و نيازي به تست غربالگري خونهاي اهداء شده ديده نمي شود.