قابليت انجام رژيم با دوز بالاي سيتارابين در درمان consolidation بيماران AML با ريسك پايين

غلامرضا توگه- ولي الله مهرزاد

دانشگاه علوم پزشكي تهران- بيمارستان امام خميني (ره) بخش خون

درمان بيماران AML  كه جديدا تشخيص داده مي شوند به دو قسمت تقسيم مي شد درمان induction و درمان بعد از رميسيون. امروزه AML را براساس مطالعات سيتوژنتيك به گروههاي High-risk , intermediate risk , low risk تقسيم مي شوند. همچنين گزارشات متعددي نشان داده كه استفاده از سيتوسار با دوز بالا در درمان consolidation بيماران low risk , AML مي تواند باعث رميسيون دراز مدت گردد. با توجه به مطالب ذكر شده ما از بين 150 نفر AML كه تحت درمان قرار گرفتند 9 نفر آنها داراي خصوصيات سيتوژنتيكي [In(16)/t(16:16), t(8,21)] low risk بودند بعد از درمان induction به رميسيون رفتند تحت درمان با سيتارابين با دوز بالا قرار داديم. كه دراين رژيم سيتارابين با دوز gr/m² ٢ دوبار در روز, در روزهاي 1,3,5,7 استفاده شده است.اگر چه بهترين درمان postremission در حال حاضر, پيوند مغزاستخوان آلرژنيك مي باشد و در كشور ما (ايران) همه بيماران AML قادر نيستند كه تحت اين درمان قرار بگيرند.

استفاده از اين روش درماني در صورت قابل قبول بودن عوارض مي تواند بعنوان خط دوم درمان جايگزين پيوند در بيماران AML كه low risk  مي باشند قرار گيرد. دراين مطالعه ما قابليت انجام پذيري اين رژيم و همچنين عوارضي كه دراثر مصرف اين دارو بوجود مي آيد را نشان مي دهيم.