واكنشهاي رواني سرطان و مداخلات پرستاري مناسب
شهين تقي زاده
دانشكده پرستاري و مامائي حضرت فاطمه (س)
بيماري سرطان با فشارهاي جسمي و رواني زيادي براي مددجو و خانواده وي توأم مي باشد واكنشهايي مانند انكار, اضطراب, خشم و احساس گناه و نا اميدي بيماران را در معرض خطر ابتلاء به اختلالات افسردگي و انطباقي قرار مي دهد.
مداخلات پرستاري مناسب مانند حمايت از مددجويان, دادن اطلاعات و آگاهي, افزايش خودپنداري مثبت و آموزش روش هاي شناختي- رفتاري مي تواند در سازگاري با اين بيماري مؤثر واقع گردد.
بيماري سرطان توأم با احساس ترس و وحشت مي باشد و مواجهه با آن بسيار مشكل است. تشخيص بيماري نه تنها به عنوان يك بيماري جسمي بلكه به عنوان تهديدي بر كل زندگي مددجو و خانواده وي تأثير مي گذارد. درمانها اغلب با تغيير ظاهري بدن همراه بوده و هيچ تضميني مبني بر معالجه قطعي بيماري وجود ندارد. امكان عود مجدد پس از سالها وجود دارد اين بيماري بركليه سطوح عملكردي فرد تأثير گذاشته و فشارهاي جسمي و رواني زيادي را بر بيمار و خانواده وي وارد مي سازد. خودپنداري, نقشها و عملكرد مددجو تحت تأثير بيماري قرار مي گيرد.
حمايت از مددجو با ارزش ترين مداخله اي است كه مي توان انجام داد. بيان احساس همدردي, در دسترس بودن, گوش دادن به صحبت هاي مددجو و خانواده وي و تماس با مددجوياني كه يك دورة موفق را گذرانده اند مي تواند موجب اميدواري گردد.
دادن اطلاعات در رابطه با عمل جراحي, شيمي درماني و پرتو درماني و پاسخ دادن به سؤالات آنها, افزايش خودپنداري مثبت و استفاده از مهارت هاي پرستاري همراه با نشان دادن توجه و محبت نسبت به مددجو يك سلاح قوي در جنگ با اين بيماري است. تنها چيزي كه هرگز تكنولوژي نمي تواند آنرا تأمين نمايد دلسوزي است كه زيبائي و معنا به زندگي مي بخشد.