عنوان
: طحال برداري
در بيماران
ايميون
ترومبوسيتوپنيك
پورپورا ( ITP )
نويسنده
،نويسندگان :
دكتر منوچهر
كيهاني ، دكتر
حسن جلائي خو
، دكتر سارا
نوري
نشاني
: بيمارستان
آراد
مقدمه
:
ايميون
ترومبوسيتوپنيك
پورپورا ( ITP )
بيماريست كه
بعلت تخريب
پلاكت ها متعاقب
توليد آنتي
بادي از نوع ايمونوگلبولين
G عليه
پلاكت بوجود
مي آيد . از
آنجا كه طحال
يك محل عمده
براي توليد
آنتي بادي و
همچنين تخريب پلاكت
هاست طحال
برداري يك روش
استاندارد درماني
در بيماران ( ITP ) به شمار
مي رود كه به
درمان دارويي
پاسخ نداده
اند .
اهداف
:
در
اين مطالعه
هدف ما ارائه
طحال برداري
در 55 بيمار ( ITP ) مطالعه
شده در 9 سال
گذشته و بررسي
عود بيماري
متعاقب طحال
برداري مي
باشد .
روش
اجرا :
تعداد
55 بيمار ( ITP )
اسپلنكتومي
شده در سالهاي
1370 – 1379 به
تفكيك جنسي 20
مرد و 35 زن ( زن /
مرد = 75/1 ) در
محدوده سني 13
تا 66 سال
موردمطالعه
قرار گرفتند
تشخيص بر اساس
پونكسيون مغز
استخوان و حذف
ساير علل داده
شده و بعد
براي بيماران
كورتيكوستروئيد
همراه يا بدون
IVIG (
ايمونوگلبولين
داخل وريدي )
شروع شده بود
در صورتيكه
پلاكت
بيماران پس از
دو تا چهار
هفته درمان
بالا نگرفته
يا متعاقب
تقليل كورتون
افت نموده بود
و همچنين در
موارد طحال
برداري اورژانس
نيز به علت
خونريزي مغزي
صورت گرفته
بود . نوع پاسخ
به كوروتون به
صورت سه گروه
وابسته به
كوروتون ،بدون
پاسخ به
كوروتون و عود
متعاقب يك
دوره درمان و
پاسخ زودرس به
طحال برداري
با بالارفتن
پلاكت به
مقادير بيش از
صد هزار در طي
يك هفته بعد
از عمل بررسي
شد .
آماردقيق
با درصدهاي به
دست آمده در
موقع سخنراني
ارائه خواهد
شد .
يافته
هاي پژوهش :
درميان
بيماران يك
مورد تشخيص
لوپوس سيستميك
( SLE ) دو مورد
لنفوم ( يكسال
و سه سال بعد
از عمل ) ، يك
مورد
ميلوفيبروز (
چهارسال بعد از
عمل ) و يك مورد
آنمي
آپلاستيك
وجود داشت . از 36 مورد
مطالعه شده
براي نوع پاسخ
به كورتون 13 مورد
وابسته به
كورتون ، 16
مورد بدون
پاسخ و هفت مورد
به علت عود پس
از يك دوره
درماني طحال
برداري شده
بودند . 80 درصد
بيماران پاسخ
زودرس به عمل
داشتند . 72 درصد
كساني كه
متعاقب بالا
نرفتن پلاكت
با درمان و
وابستگي به
كورتون طحال
برداري شده
بودند پاسخ زودرس
به عمل دادند .
از 44 بيمار
پيگيري شده با
ميانگين
زماني 6/33 ماه (MD = 25/17 ) و
حداكثر زمان 7
سال 18 مورد (9/40 % )
عود مشاهده شد
كه 13 مورد آنها (
72% ) در شش ماه اول
بوده است . عود
در ميانگين
زماني 4/7 ماه و
حداكثر زمان 19
ماه اتفاق
افتاده بود .
عوارض زودرس
بعد از عمل
بصورت 2 مورد
تب و آتلكتازي
يك مورد آمبولي
ريه – يك مورد
عفونت محل عمل
، يك مورد
هماتوم در بستر
طحال ديررس به
صورت دو مورد
برفك دهان و
ضايعات پوستولر
و يك مورد
عفونتهاي
مكرر بودند.
نتايج
:
درصد
قابل توجهي از
بيماراني كه
به كورتون درماني
پاسخ مناسب
نداده اند به
طحال برداري
پاسخ زودرس
داده اند .
بررسي ما حاكي
از آن است كه اقدام
به طحال
برداري بايد
با احتياط و
تشخيص گذاري
بهتر در
بيماران ITP صورت
گيرد و با در
نظر گرفتن عود
بالا بعد از
عمل آيا هنوز
مي توان طحال
برداري را به عنوان
يك روش
استاندارد در
درمان قلمداد
كرد ؟