عنوان : طحال برداري در بيماران ايميون ترومبوسيتوپنيك پورپورا ( ITP )

نويسنده ،‌نويسندگان : دكتر منوچهر كيهاني ، دكتر حسن جلائي خو ، دكتر سارا نوري

نشاني : بيمارستان آراد

 

مقدمه :

ايميون ترومبوسيتوپنيك پورپورا ( ITP ) بيماريست كه بعلت تخريب پلاكت ها متعاقب توليد آنتي بادي از نوع ايمونوگلبولين G عليه پلاكت بوجود مي آيد . از آنجا كه طحال يك محل عمده براي توليد آنتي بادي و همچنين تخريب پلاكت هاست طحال برداري يك روش استاندارد درماني در بيماران ( ITP ) به شمار مي رود كه به درمان دارويي پاسخ نداده اند .

 

اهداف :

در اين مطالعه هدف ما ارائه طحال برداري در 55 بيمار ( ITP ) مطالعه شده در 9 سال گذشته و بررسي عود بيماري متعاقب طحال برداري مي باشد .

روش اجرا :

تعداد 55 بيمار ( ITP ) اسپلنكتومي شده در سالهاي 1370 1379 به تفكيك جنسي 20 مرد و 35 زن ( زن / مرد = 75/1 ) در محدوده سني 13 تا 66 سال موردمطالعه قرار گرفتند تشخيص بر اساس پونكسيون مغز استخوان و حذف ساير علل داده شده و بعد براي بيماران كورتيكوستروئيد همراه يا بدون IVIG ( ايمونوگلبولين داخل وريدي ) شروع شده بود در صورتيكه پلاكت بيماران پس از دو تا چهار هفته درمان بالا نگرفته يا متعاقب تقليل كورتون افت نموده بود و همچنين در موارد طحال برداري اورژانس نيز به علت خونريزي مغزي صورت گرفته بود . نوع پاسخ به كوروتون به صورت سه گروه وابسته به كوروتون ،‌بدون پاسخ به كوروتون و عود متعاقب يك دوره درمان و پاسخ زودرس به طحال برداري با بالارفتن پلاكت به مقادير بيش از صد هزار در طي يك هفته بعد از عمل بررسي شد .

آماردقيق با درصدهاي به دست آمده در موقع سخنراني ارائه خواهد شد .

يافته هاي پژوهش :

درميان بيماران يك مورد تشخيص لوپوس سيستميك ( SLE ) دو مورد لنفوم ( يكسال و سه سال بعد از عمل ) ، يك مورد ميلوفيبروز ( چهارسال بعد از عمل ) و يك مورد آنمي آپلاستيك وجود داشت . از 36 مورد مطالعه شده براي نوع پاسخ به كورتون 13 مورد وابسته به كورتون ، 16 مورد بدون پاسخ و هفت مورد به علت عود پس از يك دوره درماني طحال برداري شده بودند . 80 درصد بيماران پاسخ زودرس به عمل داشتند . 72 درصد كساني كه متعاقب بالا نرفتن پلاكت با درمان و وابستگي به كورتون طحال برداري شده بودند پاسخ زودرس به عمل دادند . از 44 بيمار پيگيري شده با ميانگين زماني 6/33 ماه (MD = 25/17 ) و حداكثر زمان 7 سال 18 مورد (‌9/40 % ) عود مشاهده شد كه 13 مورد آنها ( 72% ) در شش ماه اول بوده است . عود در ميانگين زماني 4/7 ماه و حداكثر زمان 19 ماه اتفاق افتاده بود . عوارض زودرس بعد از عمل بصورت 2 مورد تب و آتلكتازي يك مورد آمبولي ريه يك مورد عفونت محل عمل ، يك مورد هماتوم در بستر طحال ديررس به صورت دو مورد برفك دهان و ضايعات پوستولر و يك مورد عفونتهاي مكرر بودند.

نتايج :‌

درصد قابل توجهي از بيماراني كه به كورتون درماني پاسخ مناسب نداده اند به طحال برداري پاسخ زودرس داده اند . بررسي ما حاكي از آن است كه اقدام به طحال برداري بايد با احتياط و تشخيص گذاري بهتر در بيماران ITP صورت گيرد و با در نظر گرفتن عود بالا بعد از عمل آيا هنوز مي توان طحال برداري را به عنوان يك روش استاندارد در درمان قلمداد كرد ؟