عنوان : بررسي مقايسه اي سه روش درماني لوسمي حاد ميلوئيدي بالغين

نويسنده ، نويسندگان : دكتر غلامرضا توگه ، دكتر منوچهر كيهاني ، دكتر حميد رضا سريع

نشاني : تهران – انتهاي بلوار كشاورز – بيمارستان امام خميني – مجتمع ولي عصر بخش خون

مقدمه و اهداف :

لوسمي حاد ميلوئيدي با شيوع شش صدهزارم در مقايسه با سرطانهاي شايع و كشنده انساني از شيوع كمتري برخوردار است . اما درجه كشندگي آن بسيار بالا است . لذا انتخاب روش درماني كه در عين حصول نتايج خوب درماني داراي عوارض قابل تحمل و تمهيد توسط بخش هاي بيمارستاني مختلف باشد بسيار ضروريست . در مطالعات انجام شده رژيم سايتوسار (100 mg / m2 براي 7 روز ) + دانوروبيسين ( 45 mg/ m2 براي 3 روز ) به عنوان رژيم درماني استاندارد انتخاب شده است . در اين زمينه هيچ مطالعه راندومي در ايران جهت تعيين بهترين روش درماني صورت نپذيرفته است . لذا بر آن شديم تا در يك مطالعه راندوم و آينده نگر بهترين رژيم ايجاد القاي رميسيون را در بيماران مبتلا به AML بالغين تعيين نمائيم .

روش اجرا :

بيماران مبتلا به AML (new case ) را از مبتلايان به بالغين ايراني كه تشخيص آنها توسط دو تن از اساتيد تائيد شده بود انتخاب كرده و پس از بررسي دقيق ساير سيستمها و اطمينان از سلامت آنها ( معيارهاي ورود و خروج به مطالعه)وارد طرح تحقيقاتي نموديم . پس از آزمايشات اوليه بيوشيميائي و مغز استخوان بيماران را به صورت كاملا راندوم به سه گروه تقسيم كرده و تحت رژيم هاي درماني همان گروه قرار داديم :

( A ) سايتوسار 100 mg / m2 + دانوروبيسين 45 mg / m2

(انفوزيون مداوم براي 7 روز ) ( روزانه به مدت 3 روز )

( B ) سايتوسار 100 mg / m2 + دانوروبيسين 45 mg / m2

(انفوزيون براي 7 روز ) ( روزانه به مدت 2 روز )

( C ) سايتوسار 100 mg / m2 + دانوروبيسين 45 mg / m2

( انفوزيون براي 5 روز ) ( روزانه به مدت 3 روز )

بدين ترتيب ارزيابي پاسخ رميسيون اوليه در هر يك از گروهها آغاز شد .در روز چهاردهم از شروع درمان ارزيابي BM و باليني براي كليه بيماران صورت گرفت . در صورت وجود بيماري به بيمار ميزان 30% كمتر از داروي اوليه مجددا تجويز گرديد . بيماراني كه دارو در روز چهاردهم دريافت نداشته اند در روز 28 از شروع درمان و كساني كه دارو دريافت كرده اند در روز 42 از شروع درمان مجددا بررسي شدند . بيماراني كه رميسيون نداشته اند در صورت عدم كنترانديكاسيون مجددا تحت يك دوره ديگر درمان قرار مي گيرند كه مشابه درمان اوليه است و و 28 روز بعد از شروع درمان تحت بررسي از لحاظ امكان ايجاد رميسيون قرار مي گيرند . دسته اي كه به رميسيون رفته اند تحت درمان هاي بعد از ايجاد رميسيون قرار گرفته و آن دسته كه علي رغم دو دوره درمان همچنان داراي بيماري مقاوم مي باشند به عنوان موارد مقاوم تلقي مي گردد .

يافته هاي پژوهش :

بعد از انجام بيش از يك سوم طرح بر آن شديم كه نتايج را ارزيابي كنيم . در اين مقطع 156 نفر تحت ارزيابي قرار گرفتند كه 43 نفر معيارهاي لازم براي ورود به طرح را نداشتند و 9 نفر به حسب شرايط مختلف در حين انجام طرح از مطالعه خارج شدند ، بقيه در سه گروه ( A = 40 نفر B = 35 نفر C = 32 ) قرار گرفتند . د رهر سه گروه از نظر سن و جنسيت اختلاف معني داري مشاهده نشد كه گوياي تصادفي بودن كامل روش تحقيق مي باشد . در هر سه گروه از نظر پاسخ به درمان در مرحله اول و مرحله دوم و مرگ ومير اختلاف معني داري مشاهده نشد . شايد با ادامه طح و افزايش تعداد بيماران در بروز يا عدم بروز اين اختلافات قضاوت كاملتر و قاطعتري بعمل آيد . در ضمن با توجه به اينكه رژيم تحكيمي يكساني در مورد هر سه گروه اعمال مي شود .

ارزيابي دو فاكتور 1 – ادامه حيات بدون بيماري 2 – بقاي كلي بيماران درمورد اين بيماران انجام پذيرد چرا كه رژيم هاي مختلف درماني در القاي رميسيون ، ممكن است از نظر درصد كلي القاي رميسيون تفاوتي نداشته باشد اما در ادامه از نظر دو فاكتور فوق داراي اثر بخش باشد .