فشار رواني بر پزشکان متخصص سرطان

 معمولا  به طور کلي پزشکان به عنوان يک گروه استرس را بسيار خوب تحمل مي کنند. پزشکان افرادي هستند که بسيار کار ميکنند و شخصيت سرسختي پيدا مي نمايند. بهتر از ساير صاحبان حرف کار مي کنند و کار روزانه را با آغوش باز استقبال مي نمايند. همواره در کنترل اوضاع هستند و نمي گذارند که کار زياد موجب کار نادرست و نامعقول شود. پزشکان کم استراحت مي کنند و کمتر به تقاضاي کار اضافه نه ميگويند. اغلب پزشکان در خانه نيستند و همسران ناراضي دارند. کم مي خوابند، خستگي مزمن دارند و نمي توانند از ديدار رقيب خود داري کنند.

شيمي درماني، تهوع و استفراغ بيمار، ريزش مو و زشت شدن بيمار موجب نارضايتي از کار در پزشکان متخصص سرطان مي شود.

اعمال درمانهايي که عوارض بدي دارند، درمان همکاران سرطاني، احساس گناه بيمورد و افسوس همه موجب فشار رواني بر پزشک متخصص سرطان مي گردد.

عوارض رواني در پزشکان بسيار زياد است. پناه بردن به الکل، دارو و خود کشي از جمله عوارض کاري پزشکان است.

در امريکا در هر سال حدود صد مورد خودکشي از اين نوع ديده مي شود، 70 درصد پزشکان امريکا الکلي مي شوند و دو تا سه درصد آنها قرص خارج از اندازه مصرف مي کنند.

                                                                علائم خستگي عاطفي و ناتواني پزشکان

عدم علاقه به کار و يا کاهش علاقه به کار، احساس اجبار براي رفتن به سر کار، اضطراب مزمن، زود از کوره در رفتن، زود رنجي و عصبانيت مزمن ، بي خوابي و کم خوابي، زود بيدار شدن، سردرد، درد بدن از علائم خستگي و آزردگي عاطفي پزشکان هستند.

استراحت کافي و استفاده از مرخصي در طول سال و در فرصتهاي مناسب مي تواند از بروز آزردگي هاي عاطفي در پزشکان بکاهد.

چگونه مي توان به متخصص سرطان کمک کرد؟

بهترين کمک رواني براي متخصصين سرطان آن است که در او احساس اطمينان پيدا شود که آنچه انجام مي دهد مثبت است و براي رسيدن به اين هدف نياز به آموزش است.

بايد بهترين درمانهارا به او آموخت و مواظبت نمود که پزشک متخصص سرطان به کوچکترين درمان نيز توجه کافي نشان دهد. درعين حال بايد به او آگاهي داد که محدوديتهاي درماني کدامند. ايجاد گروههاي درماني و همکاري و حمايت گروهي از فعاليت هاي درماني پزشک متخصص سرطان ضروري است. همچنين بايد از پزشک متخصص سرطان به عنوان رهبر تيم درماني مشتمل  بر پرستاران آزموده، کارشناس تغذيه، مددکار اجتماعي که همکاري درمان بيماران سرطاني را به عهده دارند حمايت کنند. بايد پزشکان همکار را به وجود راههاي درماني آگاهي داد و حمايت جامعه را براي بيماران بدون امکانات مادي جلب نمود. تشکيل گروههاي مددکاري براي کمک به بيماران سرطاني يکي از کمکهاي بسيار مفيد براي پزشکان متخصص سرطان است.